Αυτή την έκφραση την γνωρίζουμε όλοι!
Μας την λένε οι γονείς από παλαιά… όμως τελικά δεν κατανοούμε σε τί βαθμό είναι πραγματική. Πολύ περισσότερο δεν καταλαβαίνουμε τους λόγους για τους οποίους είναι τόσο αληθινή… και η αλήθεια είναι ότι οι λόγοι αυτοί στον βαθμό που μπορεί κανείς να τους ψηλαφίσει, δεν φαίνονται και τόσο κολακευτικοί για κανέναν από τους Έλληνες.
Πολλά από τα παιδιά που το ακούγανε αυτό το πιστεύανε παραπάνω από άλλα, έτσι τα διάφορα παιδιά άρχισαν να μεγαλώνουν με διαφορετικούς τρόπους όσον αφορά στην προσέγγισή τους σε αυτό το ζήτημα.
Κάποια παιδιά άρχισαν να ασχολούνται περισσότερο με αυτό που ‘είναι’ και λιγότερο με αυτό που θα δηλώνανε ότι είναι. Κάποια άλλα ασχολήθηκαν περισσότερο με τον τί θα δηλώνανε και λιγότερο με αυτό που πραγματικά θα ήταν. Μια συνέπεια του να ασχολείται κανείς περισσότερο με αυτό που θα δηλώνει παρά με αυτό που θα ‘είναι’, είναι η εξής: η ασχολία αυτή τελικά αφορά στους τρόπους και στις συμπεριφορές που θα δηλώνουν αυτό που θέλουν να είναι παρά με αυτό που θα δηλώνουν. Ο λόγος είναι απλός, τελικά ο τρόπος είναι σημαντικός, και άμα τον κατέχεις τότε το τί περιεχόμενο θα του προσδώσεις είναι το ευκολότερο πράγμα.
Έτσι λοιπόν έχουμε 2 τύπους ανθρώπων (ως προς αυτό το ζήτημα προφανώς, διαφορετικά πολύ περισσότερους) αυτούς που ξέρουν να δηλώνουν αυτό που θέλουν να είναι και αυτούς που δεν ξέρουν να το δηλώνουν όμως ‘είναι’ κάτι και αυτοί.
Ερχόμαστε ευθύς αμέσως στο δεύτερο μέλος της ‘συναλλαγής’. Όπου συναλλαγή εννοούμε την αλληλεπίδραση κάποιων από αυτούς τους 2 ανθρώπους με έναν τρίτο. Αυτός ο τρίτος μοιραία γνωρίζοντας κάποιων άνθρωπο θα προσπαθήσει να διαμορφώσει μια άποψη για το τί ‘είναι’ αυτός (νομίζω ότι αυτή είναι μια μοιραία συμπεριφορά, αναπόφευκτη και δεν θεωρώ σκόπιμο να επεκταθεί η ανάλυση σε χώρους του τύπου ‘ελευθερία του ατόμου’, ‘ας είναι ο άλλος ότι θέλει’ κλπ, όλοι μα όλοι διαμορφώνουν γνώμες για τους άλλους, είτε τους αρέσει είτε όχι, είτε συμφωνούν με αυτό είτε όχι).
Ο τρίτος λοιπόν αυτός άνθρωπος έχει στην διάθεσή του διάφορα δεδομένα για να προχωρήσει στην ‘αξιολόγησή’ του. Τα δεδομένα αυτά μπορούν να κατηγοριοποιηθούν χονδρικά σε 2 κατηγορίες.
Σε εκείνα τα δεδομένα είναι αυτά που του παρέχει έτοιμα ο ‘προς αξιολόγηση’ άνθρωπος, δηλαδή αυτά που του μεταφέρει ηθελημένα του τύπου ‘Εγώ είμαι αστροναύτης’ και
Σε εκείνα τα δεδομένα τα οποία απλά υπάρχουν χωρίς να γίνεται ηθελημένη μεταφορά.
Για να χρησιμοποιήσω ένα απλό παράδειγμα θα πω ότι έρχεται κάποιος ο οποίος είναι προφανώς κοντός και τα μαλλιά του είναι χρώματος μαύρου. Αυτά λοιπόν είναι δεδομένα του δεύτερου τύπου και αυτός ο τύπος ισχυρίζεται ότι είναι 2 μέτρα ύψος και ότι είναι ξανθός.
Αυτή είναι προφανώς μια πού απλή περίπτωση όπου μπορεί κανείς να διακρίνει προφανώς την ανακολουθία αλλά επίσης και να διακρίνει την διαφορά μεταξύ των 2 ειδών δεδομένων.
Δυστυχώς δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις τόσο ευδιάκριτες οι διαφορές και έτσι αρχίζει το μπλέξιμο.
Ο τρίτος λοιπόν άνθρωπος που μοιραία διενεργεί την αξιολόγησή του θα πρέπει να μπορεί να παρατηρήσει και να προσλάβει όλων των ειδών τα δεδομένα και στην συνέχεια να τα επεξεργαστεί. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
Κανείς δεν επιθυμεί να σκέφτεται, πολλοί άλλωστε δεν δύνανται και να σκέφτονται όπως άλλοι.
Το αποτέλεσμα είναι πολύ απλό… οι άνθρωποι προτιμούν τον εύκολο δρόμο, εκείνον που δεν απαιτεί από αυτούς πολύ φαιά ουσία και τελικά υιοθετούν την άποψη που τους παρέχεται από τα δεδομένα του πρώτου είδους. Παρακάμπτοντας πλήρως την διεργασία της αξιολόγησης αυτών των δεδομένων για τον εαυτό τους.
Όπως γίνεται προφανές μια τέτοια διαδικασία θα τους επέτρεπε να διαμορφώνουν πολύ πιο ορθές απόψεις και να αποκαλύπτουν τυχών επιτήδειους που επιθυμούν να τους εξαπατήσουν.
Και έρχομαι ευθύς αμέσως στον υπότιτλο της ανάρτησης ‘Εφαρμογές στην πολιτική ζωή’ για να διερωτηθώ και να προσπαθήσω να απαντήσω ένα πολύ απλό ερώτημα.
Ένα πολιτικό κόμμα, το οποίο διεκδικεί την ψήφο ενός λαού, και την εξουσία υπόκειται στους ίδιους κανόνες? Δηλαδή χαρακτηρίζεται από ένα ‘είναι’ και από ένα ‘δηλώνει ότι είναι’?
Εάν αυτό συμβαίνει τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται?
Εδώ στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε μια συγκεκριμένη χρονική και πολιτικό-οικονομική συγκυρία. Εδώ και περίπου ένα χρόνο έχουμε ‘υπαχθεί’ στο διοικητικό πλαίσιο του πασίγνωστου μνημονίου.
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν απλά ρωτάω και δεν δίνω απαντήσεις, αν και νομίζω ότι με μια πλήρη ανάγνωση του άρθρου, οι απαντήσεις είναι προφανείς.
Τελικά τι κάνει ένα κόμμα ‘σοσιαλιστικό’? Οι δηλώσεις του ή οι πράξεις του? Κατ’ αναλογία, το ίδιο ερώτημα διατυπώνεται για τον χαρακτηρισμό ενός κόμματος ως ‘δεξιό’, ‘προοδευτικό’, ‘’ακροδεξιό’, ‘κομμουνιστικό’ κλπ.
Δυστυχώς στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις, είτε είσαι άνθρωπος είτε είσαι κόμμα. και ο λόγος είναι ότι Έλληνας δεν έχει μάθει να σκέφτεται… και εκτός από εκείνους που συνηγορούν στην εξαπάτησή τους για λόγους δικού τους συμφέροντος, είναι πολλοί και εκείνη που δεν συνειδητοποιούν ότι τους κορόιδεψαν και συμπαρασύρονται εξαπατημένοι και ονειρευόμενοι, όπως έχουν και εκείνοι συμμετάσχει στο λάθος…
Φυσικά δεν χρειάζεται να γράψω την γνώμη για τέτοιου είδους εξαπατητές…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου