«Θέλουν το καλό μου!!»

Το να αναρωτιέται κανείς αν αυτοί που τον κυβερνούν θέλουν το καλό του είναι μια αναζήτηση. Το να πιστεύει κανείς ότι θέλουν το καλό του ή το αντίστροφο ότι δηλαδή ΔΕΝ θέλουν το καλό του ΔΕΝ είναι μια αναζήτηση γιατί η απάντηση έχει βρεθεί.

Ανεξάρτητα του τί συμπέρασμα έχει βγάλει κανείς για το παραπάνω ερώτημα, το τί πιστεύει ότι πρέπει να κάνει ή τί πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ή τί τελικά κάνει είναι ένα άλλο θέμα. Είναι θέμα στάσης είναι θέμα πίστης είναι θέμα ιδεών και αξιών.

Από τί τελικά εξαρτάται για τον καθένα μας το συμπέρασμά μας και η στάση στα παραπάνω είναι θέμα παιδείας κουλτούρας, αξιών, πεποιθήσεων και κριτικής ικανότητας. Το εάν κάποιος θα πιστέψει αυτά που ακούει, ή αυτά που βλέπει, ή αυτά που σκέφτεται, ή αυτά που του λένε να σκεφτεί, μπορεί να διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Αυτές όμως οι διαφορές είναι πολύ σημαντικές γιατί όλα τα παραπάνω μπορεί να διαφέρουν ως και αντιδιαμετρικά μεταξύ τους. Και εγώ προσωπικά πιστεύω πως η συνάθροιση όλων αυτών των απόψεων διαμορφώνει την στάση μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Από τί όμως εξαρτάται η στάση του καθενός από εμάς σε τέτοια ζητήματα?
Κάποιες από τις παραμέτρους είναι σταθερές, κάποιες άλλες όμως δεν είναι οπότε τελικά από αυτές εξαρτάται…

Οι μη σταθερές παράμετροι είναι η παιδεία (εκείνο το κομμάτι της που παίρνουμε από εξωσχολικές πηγές), οι πεποιθήσεις και η κριτική μας ικανότητα.
Η κριτική μας ικανότητα δημιουργείται και σμιλεύεται καθημερινά, οι πρότερες γνώσεις, οι απόψεις που έχουμε προηγουμένως ακούσει, ακόμη και οι συλλογιστικές που έχουμε προηγουμένως ακούσει μας διδάσκουν, μας καθοδηγούν και πολλές φορές μας καταλαμβάνουν. Οπότε στατιστικά το αποτέλεσμα σε μια κοινωνία είναι πάλι μια μέση οδός με τάσεις προς την πεπατημένη και το παρωχημένο, πράγματα τα οποία είναι ελεγχόμενα και σταθερά…

Γιατί τα γράφω όλα αυτά ? Για να τονίσω ότι κάποια πράγματα ΔΕΝ είναι άσπρο ή μαύρο υπάρχει και το γκρι, όμως ΟΛΑ τα πράγματα ΔΕΝ είναι κάποια απόχρωση του γκρι υπάρχει και το άσπρο και το μαύρο!!

Και για να επιστρέψω στο θέμα του τίτλου…
Εγώ δεν πιστεύω ότι θέλουν το καλό μου, και αυτό με κάνει να μην πιστεύω αυτά που ακούω και να αναζητώ θεωρίες συνομωσίας και αυτό είναι άσπρο και μαύρο για εμένα. Επίσης πιστεύω ότι μια αλλαγή προς το καλύτερο περνάει υποχρεωτικά από την παραπάνω διαπίστωση και προϋποθέτει μια πλήρη απόρριψη των γκρίζων θεμελίων.
Αλλά βέβαια εγώ δεν είμαι παρά ένας ακόμη άνθρωπος με την δική κουλτούρα και παιδεία και κρίση, οπότε γιατί να έχω παραπάνω δίκιο από άλλους…?

Πάντως το κατέθεσα…

Η Βλακεία…

Πολύς ο λόγος περί βλακείας τον τελευταίο καιρό, και ίσως όχι μόνο, έγινε κάποιος ντόρος με το βιβλίο «Εγχειρίδιο Βλακείας», όμως το ζήτημα έχει απασχολήσει και στο παρελθόν σοβαρότατους συγγραφείς.

Για κάποιους η βλακεία ορίζεται σε αντιδιαστολή με την εξυπνάδα και το μέτρο τους είναι η ικανότητα σε συγκεκριμένους τομείς. Πιο συγκεκριμένα χαρακτηρίζονται έξυπνοι οι ικανοί στις θετικές επιστήμες, μάλιστα πιο εύκολα από τους ικανούς σε άλλες επιστήμες. Ένας πολύ καλός δικηγόρος δεν χαρακτηρίζεται έξυπνος αλλά «ικανός», ενώ ένας ικανός φυσικός ή μαθηματικός δεν χαρακτηρίζεται «ικανός» αλλά έξυπνος.
Είναι αυτό το μέτρο σωστό ή ακριβές? Για εμένα όχι, είναι εντελώς λάθος θα έλεγα.
Η βλακεία όμως είναι εκεί… μας χτυπά την πόρτα συνεχώς, για την ακρίβεια δεν τολμάμε να βγούμε από το σπίτι μας και πέφτουμε πάνω σε έναν Βλάκα… δεν τολμάμε να ανοίξουμε την τηλεόρασή μας και πέφτουμε πάνω σε πολλούς συγκεντρωμένους βλάκες…

Για εμένα η βλακεία ορίζεται μέσα από μια κοινωνική θεώρηση των πραγμάτων. Ο άνθρωπος έχει οργανωθεί και ζει σε κοινωνίες, για μένα βλάκας είναι αυτός που αδυνατεί να δεί τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία, αυτός δηλαδή που αδυνατεί να λειτουργήσει σε ένα κοινωνικό σύνολο. Βλάκας είναι αυτός που έχει την δική του άποψη και δεν μπορεί ή δεν θέλει να την αλλάξει, όσο λάθος και να είναι…
Ακόμη και αυτός που την αλλάζει όταν δεν τον βλέπει κανείς και έρχεται την επόμενη μέρα με νέα άποψη είναι βλάκας.
Όποιος λειτουργεί προς το συμφέρον του και εις βάρος των συνανθρώπων του είναι βλάκας, γιατί για εμένα έχει και μια ηθική διάσταση η βλακεία.

Όπως και να έχει δεν έχω σκοπό να σταθώ περισσότερο σε αυτό το ζήτημα, απλά επειδή σήμερα συνάντησα πολλούς βλάκες ήθελα απλά να κάνω ένα υπόμνημα.
Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας θεωρούμε πολλούς τριγύρω μας βλάκες και πολλοί από αυτούς θεωρούν εμάς βλάκες…
αυτό που θέλω που να παρατηρήσω είναι απλά ότι με τόσους βλάκες σε αυτό τον κόσμο είναι λογικό να γίνονται τόσες πολλές βλακείες, τώρα αν υπάρχει λύση σε αυτό το πρόβλημα ή αν είναι όντως πρόβλημα ή απλά αναγκαίο κακό δεν το γνωρίζω, πάντως δεν είναι κάτι το οποίο έχει λυθεί κάποια στιγμή στην ιστορία, πάντα και παντού υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί βλάκες….

Που είναι ο πάτος??

Μια ατάκα που λέμε συχνά όταν τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά για εμάς είναι:
"Έχω πιάσει πάτο!!"

Μια άλλη ατάκα που μας παρηγορεί σε τέτοιες περιπτώσεις είναι:
"Τώρα, μετά τον πάτο, μόνο προς τα πάνω θα πάω, μόνο βελτίωση των πραγμάτων μπορεί να γίνει!!"

Βέβαια πολύ συχνά, η πραγματικότητα αποφασίζει να δοκιμάσει τις αντοχές μας αποδεικνύοντάς μας κάθε φορά ότι δεν ήταν πάτος αυτό που νομίζαμε και μας σπρώχνει ακόμη πιο κάτω...

Οπότε για αυτές τις περιπτώσεις ο λαός σοφά λέει:
"Χαίρε βάθος απύθμενο!!"

Βέβαια παρά την φιλολογία και τα ρητά για τον πάτο και το βάθος, το ερώτημα παραμένει:
ΠΟΥ είναι ο πάτος;;
Είναι μακριά ακόμη μπαρμπαστρούμφ!!

Το ερώτημα ΔΕΝ είναι ρητορικό...
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΟΣ;;;

Δηλαδή πόσο ξεφτίλας πρέπει να νιώσω ακόμη σαν πολίτης της περήφανης και πολιτισμογέννας Ελλάδας??